Chaggo, chaggo en nog eens chaggo! !#$^&**#
Al een aantal weken had ik het vermoeden dat mijn vriend weer rookt, stiekem welteverstaan. Na een paar keer op de man af gevraagd, maar nee hoor... Ik ruik 't toch zei ik dan.... maar het antwoord bleef nee en kreeg een verontwaardigd gezicht toegeworpen, maar ik wist wel beter. Afgelopen week een bruiloft gehad, feestje dus en meneer ging 's avonds na een paar drankjes "los" op de sigaretten. Vanmorgen heb ik het door hem "verstopte" pakje sigaretten ergens ander neergelegd. Meneer was vermoedelijk in paniek toen ik onder de douche stond en hij niet snel "stiekem" een sigaretje kon doen op het balkon... Vervolgens ging meneer "even een blokje om" en kwam terug met een bos bloemen voor mij en een pakje shag voor zichzelf...
Ik voel me zo bedonderd! Ik wist het eigenlijk al, maar de bevestiging krijgen was niet zo fijn. Ik vind het doodzonde dat hij weer rookt, maar ik voel voornamelijk grote teleurstelling, hij heeft meermaals tegen mij gelogen, hij heeft mij niet in vertrouwen genomen of om steun gevraagd. Ik haat 't als mensen tegen mij liegen. Kortom... ik ben helemaal van slag en ben pislink! De bloemen had ik nog net niet het raam uit gegooid...
Morgen ben ik precies 6 maanden gestopt. Ik probeer me daar op te concentreren en aan vast te houden, want ineens vind ik het ook heel moeilijk, wetende dat de afgelopen 6 maanden dit een "safe house" was en dat nu ineens weer sigaretten in huis zijn. Ik zie hem naar buiten gaan en roken en ik MAG niet, althans, zo voelt 't ineens. Als ik anderen zag roken, of zelfs als ik anderen binnen in mijn huis liet roken, had ik daar geen last van. Misschien omdat ik dan het gevoel had, samen staan we sterk en nu sta ik er weer alleen voor. Ik ben in een aardige depri stemming.... ik zie 't even somber in allemaal... bah bah... en dat op een zaterdagavond. Ik duik maar vroeg mijn bed in en hopenlijk zie ik morgen bepaalde dingen weer anders.
